NOMePISESoFREGHAO

grupo de acçom e reflexom ghedelluda

ELOXIO Á MULLER BRAVA por Héctor Abad.

11 11 2010

Estas novas mulleres, se un logra amarrar e pór baixo control ao burro machista que levamos dentro, son as mellores parellas.

Aos homes machistas, que somos como o 96 por cento da poboación masculina, moléstannos as mulleres de carácter áspero, duro, decidido. Temos palabras denigrantes para designalas: arpías, bruxas, vellas, traumadas, solteironas, amargadas, marimachas, etc. En realidade, témoslles medo e non vemos a hora de facerlles pagar moi caro o seu desafío ao poder masculino que até hai pouco detentáramos sen cuestionamientos. A eses machistas incorrixibles que somos, machistas ancestrais por cultura e por herdanza, moléstannos instintivamente esas feras que no canto de submeterse á nosa vontade, atacan e se defenden.

A femia coa que soñamos, un soño moldeado por séculos de prepotencia e por xenes de bestas (aínda infrahumanos), consiste nunha parella nova e mansa, doce e sumisa, sempre cun sorriso de condescendencia na boca. Unha muller bonita que non discuta, que sexa simpática e diga frases amables, que xamais reclame, que abra a boca soamente para ser correcta, eloxiar os nosos actos e celebrarnos bobadas. Que use as mans para a caricia, para ter a casa impecable, facer bos pratos, servir ben os grolos e acomodar as flores en floreiros. Este ideal, que as revistas de moda confírmannos, pode identificarse cunha especie de modelito das que saen por televisión, ao final dos telexornais, sempre a un milímetro de ficar espidas, con curvas incribles, sempre á túa enteira disposición, en aparencia coma se nos dixeran ‘vostede avise e eu abro as pernas’, sempre como dispostas a un vertixinoso desafogo de líquidos seminais, entre berros ridículos do home (non delas, que requiren máis tempo e quedan a medias).

Aos machistas novos e vellos ponnos en xaque estas novas mulleres, as mulleres de verdade, as que non se submeten e protestan e por iso seguimos soñando, máis ben, con rapazolas perfectas que o dean fácil e non poñan problema. Porque estas mulleres novas esixen, piden, dan, métense, rifan, contradin, falan e só se ispen se lles dá a gana. Estas mulleres novas non se deixan dar ordes, nin podemos deixalas plantadas, ou tiradas, ou arrinconadas, en silenzo e de ser posible en roles subordinados e en postos subalternos. As mulleres novas estudan máis, saben máis, teñen máis disciplina, máis iniciativa e quizá por iso mesmo élles máis difícil conseguir parella, pois todos os machistas temémoslles.

Pero estas novas mulleres, se un logra amarrar e pór baixo control ao burro machista que levamos dentro, son as mellores parellas. Nin sequera temos que mantelas, pois elas non o permitirían porque saben que esa foi sempre a orixe do noso dominio. Elas xa non se deixan manter, que é outra maneira de compralas, porque saben que aí -e na forza bruta- radicou o poder de nós os machos durante milenios. Se as chegamos a coñecer, se logramos soportar que nos corrixan, que nos refuten as ideas, nos sinalen os erros que non queremos ver e desinflen a nosa vaidade, darémonos conta de que esa nova paridade é agradable, porque volve posible unha relación entre iguais, na que ninguén manda nin é mandado. Como traballan tanto coma nós (ou máis) entón elas tamén se declaran fartas pola noite e de mal humor, e o máis grave, sen ganas de cociñar. Ao principio daranos rabia, xa non as veremos tan boas e abnegadas como nosas santas nais, pero son mellores, precisamente porque son menos santas (as santas santifican) e teñen todo o dereito de non selo.

Envellecen, coma nós, e xa non teñen pel nin seos de veinteañeras (mirémonos o peito tamén nós e os pés, as fazulas, os pouquísimos pelos), as hormonas danlles ciclos de euforia e mal xenio, pero son sabias para vivir e para amar e se algunha vez na vida necesitas un consello sensato (necesítase sempre, a diario), ou unha estratexia útil no traballo, ou unha manobra acertada para ser máis felices, elas darancho, non as de pel e tetas perfectas, aínda que estas sexan a delicia coa que soñamos, un soño que cando se realiza xa nin sabemos que facer con todo iso.

Os homes machistas, somos animalitos aínda e é inútil pedir que deixemos de mirar ás muchachitas perfectas. Os ollos vánsenos tras delas, tras as curvas, porque levamos por dentro un programa túzaro que cara a alá nos impulsa, como autómatas. Pero se logramos usar tamén esa herdanza recente, o córtex cerebral, se somos máis sensatos e racionais, se nos volvemos máis humanos e menos primitivos, darémonos conta de que esas mulleres novas, esas mulleres bravas que esixen, traballan, producen, foden e protestan, son as máis desafiantes e por iso mesmo as máis estimulantes, as máis entretidas, as únicas con quen se pode establecer unha relación duradeira, porque está baseada en algo máis que en apertas e bicos, ou en coitos precipitados seguidos de tristura. Esas mulleres dannos ideas, amizade, paixóns e curiosidade polo que paga a pena: sede de vida longa e de coñecemento.

Imos homes, por esas mulleres bravas!!!!!!!!!!

Héctor Abad naceu en Colombia en 1958 e licenciouse  en Literatura moderna en Italia. Volve a Colombia en 1987 cando un grupo paramilitar asasina ao seu pai (médico defensor dos dereitos humanos e fundador da actual facultade de medicina), mais regresa a Italia tralas ameazas recibidas.  Aínda así retorna a Colombia en 1993 e na actualidade reside en Bogotá.

1 comment