moreia de parafeministas desgeneradas

Aquí deixamos un texto do que gostamos moito das compas de ex-dones, no que, sen renunciar aos espazos non mixtos fan unha reflexión sobre os espazos de mulleres e os espazos feministas, e os espazos mixtos… debates presentes nas nosas vidas dentro do activismo, interesante aportación a das compas, aí queda:

…os homes, esas pantasmas…

Do vello debate “por que os grupos feministas son clubes exclusivos para señoritas” sempre me molestou o ton de cuestionamiento. As feministas organizámonos e nos segregamos como nos sae do cona, faltaría máis. Pero tamén desconfiei desde o principio da típica resposta ?poderemos traballar en grupos mixtos cando os homes estean preparados?. Soábame á quinta fase do comunismo cando o partido soltará o poder dentro de cincomil anos. E os meus ollos nunca o verán.

O certo é que o asamblearismo de galiñeiro ou, o que é o mesmo, chegar ao consenso de puro aburrimento, cansoume tanto en grupos mixtos como en grupos “only for women”. E ademais, para a miña sorpresa, a suposta ausencia de xerarquías “entre dones” era unha falacia difícil de desmontar por invisibilizada. O feito de que non houbese ningún macho cabrío no roda non significaba que todas lográsemos participar coa mesma tranquilidade nin que se nos fixese parecido caso. Unha das trampas máis perigosas de separarnos dos homes e demonizalos é presupor que entre mulleres todo é fantástico.

O feminismo tende a replegarse sobre si mesmo con demasiada facilidade e a ausencia de homes, motivada en parte polo desinterese deles e pola cerrazón de nós, termina situando á metade da poboación no noso discurso e no noso activismo no plano das pantasmas.

Eles, os eternos descoñecidos, os irresponsables cómplices ou executores do mal. E nós, as únicas que estamos a facer algo por salvar o planeta. E cando algunha muller, quizais tamén negra e lesbiana como nosa evocada Condolezza, parece non facer demasiado bo polas suas semellantas, entón resulta que se pasou ao bando de “os outros”. E con esta dicotómica explicación quedamos tan anchas, tan autocomplacidas.

O nombrecito ex_dons ocorréusenos a varias amigas nunha noite de festa interminable. Queriamos regresar ao activismo feminista pero desde un discurso cuestionador do xénero e non atrincheirado nel. E, sobre todo, desexabamos non volver embarcarnos nunha dinámica de reunións e deberes que complicará máis aínda nosas azarosas vidas de precarias en eterna procura de traballo, piso, estabilidade emocional, sexo e drogas. É dicir: non comprometernos a case nada. Isto lográmolo.

Ex_dons é unha autoprovocación, un simulacro, un despropósito. Non somos tan chulas como para anunciar ao catro ventos que nos libramos de ser mulleres, cunha pócima máxica des-xeradora que poderedes comprar a un módico prezo ao final do debate. Tampouco é que ansiemos deixar de selo.

Pero apetécenos renunciar simbólicamente a esa categoría coa que o patriarcado quixo recluírnos e minimizarnos. E xogar ao descoido co inimigo.

Agora que o de ser muller é como o líquido azul dos anuncios de compresas e regálanche a esencia da feminidade coa cosmopolitan, igual sálguenos do cona ser outra cousa.

O feminismo cando se fixo forte deixo de nomear a “a muller” para falar de “as mulleres”, suxeito que recolle a nosa diversidade e debería non asimilarnos a todas como brancas, con carreira, diñeiro, vacacións, casa, churumbeles ou non, marida ou esposo pero estable, asistenta en casa,… Agora tócanos actualizar a esa pantasma de “o macho” para empezar a pensar e a convivir con “os homes”. Desposuírnos desa seguridade xorda da que tanto nos custou dotarnos e que a miúdo se achega demasiado á prepotencia, descargarnos de razón e de certo victimismo. Sacar aos homes esa saba fantasmagórica na que nós terminamos proxectando tantas cousas nosas incómodas. E mirar que hai debaixo.

Desde logo, nas nosas loitas e desexos estamos máis perto de moitos homes que coñecemos, pobres, precarios, maricas transexuais ou heteros, libertinos,… que de moitas mulleres. Mesmo de moitas feministas. Ou quizais o compromiso político non é un contrato de exclusividade cun bando e as alianzas son diversas e cambiantes. O xénero non é un corte limpo que divide o mundo en dous, nin é o único corte.

De paso, tamén vai sendo hora de non sentirnos tanto vangarda das mulleres, esas ingratas ás que defendemos e que ao final, se enchufan ao programa dos campos e déitanse co inimigo. Mozas, por favor: matemos á santa feminista que levamos dentro!

O de ex_dones tamén nos soaba un pouco a separadas, reflicte esa precariedade amorosa e esas noites de despeito e tequila que volven e volven. Nos calzamos a peineta para rirmonos do noso patetismo amoroso de copla e neste roda atopámonos cos nosos amigos, maricas ou non, mozos que xa non son pantasmas senón pantojas desesperadas como nós moitas veces. Ou traballamos a nosa capacidade de defendernos tamén con eles, e non só deles. Esas alianzas multiformes e promiscuas están nas nosas vidas antes que no noso discurso.

Por exemplo, respecto da violencia machista, desintegrar e desmitificar esa pantasma home é tamén un primeiro paso para sentirnos máis fortes. Distinguir a un capullo dun sicópata dun bo tipo. Facernos fortes, aprender a sacar a lanza cando a necesitamos e a cravala cando non queda outra. Esta merda de mundo cada dia máis violento é máis habitable tamén si deixas de desconfiar de cada tipo co que te cruzas e míraslle aos ollos para coñecer as súas intencións. Fiarte dun pálpito interior que che di sal correndo e sabereste menos indefensa.

E deixar de crer que os paus poden virche só dun ser con rabo. Recoñecer que entre nós tamén hai violencia, que unha muller pode ser unha exquisita maltratadora ou unha chantaxista profesional ou unha persoa indesexable. Aínda que sexa feminista, ou lesbiana, ou a túa mellor amiga.

Dos homes envexo moitas cousas, e non precisamente o pene. Eu podo elixir a cor, material, deseño, tamaño e velocidades do meu, ter varios, quítomo e póñomo,… Hai que ver que escaso de recursos era o pobre Freud, e logo ía de perverso. Desexo contaxiarme da calma emocional de moitos homes, que cando saco as uñas chámoa inactividade ou seca. Da súa seguridade ou ausencia de autocrítica. Do seu estilo directo ou a sinceridade custe o que custe. Da súa iniciativa ou arrogancia.

Claro que tamén coñezo mulleres seguras, francas e coa autoestima a proba de bombas e a homes tímidos, diplomáticos e neuróticos.

De todos os xeitos, o feminismo abriume portas para coñecerme máis e xulgarme menos, para aliarme con outras mulleres e non competir con elas. Pero tamén me axudou a entenderme mellor cos homes, porque cando ti sabes quen es e onde estás, perdes o medo ao outro.

Meigas, burxas, software e mulleres libres, ubuntu, círculo de mulleres, que a maxia gnu estea contigo!

O próximo martes dia 23 de Febreiro de 2010 ás 19h no centro social Atreu quedaremos as tecno-feministas, as rebeldes de linux, as antipatriarcais que loitan contra e o machismo e microchof!, contra todos os homes que abusan incluido bill. Imos xuntarnos nun círculo de novas aventuras coas máquinas. Con programas en código aberto, nun akelarre sen fios, coas basoiras conectadas por usb e voando cos portátiles limpos de sistemas privativos e reprogramados para ser libres!

Con esta actividade arrincamos o Generatech 2010

Sábado 20 de febreiro xornadas de acción directa feminista:
ás 14.00 horas xantar
16.30 horas Patricia Lorenzo de Chévere teatro presenta o proceso
creativo da peza Testosterona (falará dos obradoiros drag king que
fixeron coas mulleres do rural e vilas da Galiza).
17.30 horas presentación dos colectivos e das accións individuais ou
colectivas de acción directa feminista :
Lerchas (Ourense), Cafés feministas, Nomepisesofreghao, Transmaribolheras Precàrias e CS Gomes Gaioso (A Corunha), Assembleia de Mulheres (Vigo).
19.30 horas debate
21.00 horas Ceador
22.00 horas estou Festa, a música correrá a cargo DJANES e VJANES residentes e convidadas.

Domingo 21 de febreiro: xantar xuntas e accións na rúa.

Enlaces:
http://antilesbofobicos.blogspot.com/ (Santiago de Chile) http://nomepisesofreghao.blogaliza.org/ Nomepisesofreghao (A Corunha) http://mulherestransgredindo.blogaliza.org/
http://galiza.indymedia.org/gz/2007/11/13278.shtml
http://www.alasbarricadas.org/noticias/?q=node/1206 Mulheres Transgredindo (Compostela) http://medeak.blogspot.com/ Medeak (Donosti) http://redefeministagalega.blogaliza.org/
http://galiza.indymedia.org/pt/2009/11/21700.shtml Rede feminista galega (Galiza)
http://agal-gz.org/blogues/index.php/revolta/2008/03/07/actividades_da_assembleia_de_mulheres_po Assembleia de mulheres (Vigo)http://maribolheras.blog.com/
Transmaribolheras Precàrias (Queerunha)
http://agal-gz.org/blogues/index.php/csggaioso/c532/ CS Gomes Gaioso (A Corunha) http://lerchas.blogspot.com/ Lerchas (Ourense)http://www.lahaine.org/index.php?p=25195 Comando Scum (Barna)

Desde Nomepisesofreghao invitamosvos a todas e a todos a participar da campaña de resposta ao PXOM da Coruña, que pretende achegarse todas as que queremos opinar sobre a cidade que queremos para viver, porque o urbanismo reflexa as relacións de opresión do xénero, porque tamén queremos unha cidade na que convivir en igualdade. O prazo de alegacións remata o 18 de febreiro, así que estade atentas e contactade (rdscorunha(at)gmail(pt)com) se queredes informar, alegar e expresar o voso dereito á cidade.

Podes ver e descarregar o documento completo editado aquí: TextoPXOM

Persoas individuais, colectivos culturais e sociais, asociacións veciñais
e diversos espazos da sociedade civil coruñesa queremos manifestar a nosa
disconformidade rotunda, ante a aprobación inicial (unilateralmente
acordada desde o concello da Coruña incluso co informe desfavorable da
XUNTA) dun PXOM (Plan Xeral de Ordenación Municipal), que se
materializaría na formulación dun modelo de cidade insostivel, laboral,
ecolóxica e socialmente falando.

Expresamos a nosa disconformidade en forma de exigencia do Dereito á
Cidade. Unha cidade, a de todas e todos, necesitada de procesos de diálogo
social real, recibe un plano xeral tremendamente inconcreto, oscuro,
difícilmente comprensible e contrariamente do que se quere facer ver, con
elevados déficits no que a participación e debate cidadán se refire.

A exclusiva presenza de administracións-partidos e centros de decisión
económicos privados (lobbies económicos e grande empresariado da cidade)
marca a ausencia dun plantexamento dialogante e participativo con unha
sociedade civil activa e recoñecible (asociacións culturais e sociais,
agrupacións de profesionais, asociacións veciñais, colectivos de base,..)
ninguneada e francamente ausente do proceso de creación deste
importantísimo plan de ordenación municipal. Un PXOM que demarca as liñas
que dentro do termo “modelo de cidade” marcarán o futuro social,
económico, cultural e ambiental da cidade. Grazas ao que leemos neste
PXOM, un futuro, inconsciente
e francamente en suspenso.

Que modelo produtivo (económico) impón o PXOM?

O modelo de cidade terciaria que se nos impón desde o PXOM atendería a un
esquema insostible e irreal laboralmente falando, no que se valeira o
sistema produtivo da cidade para sustituílo por dous eixos de elevado
custo ambiental e difícil consolidación económico-produtiva.Primeiro un
ilóxico tecido de grandes centros comerciais que socavan o pequeno e
mediano comercio, entregan as traballadoras e traballadores a elevadas
doses de precariedade laboral e impoñen ás cidadás un modelo de consumo
irracional moi por riba das demandas actuais e futuras da cidadanía da
área metropolitana.E segundo, un porto exterior (sobre o que pivotaría
segundo o Plan e o seu autor, Joan Busquets o tecido industrial e o futuro
económico da cidade) técnicamente cuestionado por persoal experto,
administracións e cidadanía, sen uns orzamentos rigurosos e realistas, e
dependente do proceso especulativo da venda dos peiraos do porto
industrial actual, na altura bloqueada polo estoupido da burbulla
inmobiliaria nunha cidade onde o 15% das vivendas están actualmente
valeiras.

Que modelo urbano (ambiental, territorial, social..) impón o PXOM?

O PXOM fala de “reestablecer a relación co medio natural” algo que vai en
clara confrontación coas directrices marcadas en relación á creación de
novos recheos, megainfraestructuras, ou novos polígonos industriais e
residenciais.Hoxe podemos afirmar que as zonas verdes nomeadas pola
concellería de Urbanismo están ausentes do plano, ou dependen en gran
medida de concellos limítrofes, algúns dos cales xa manifestaron a súa
indisponibilidade ante o abuso do municipio capitalino.Tamén podemos
afirmar que o que se supón un dos seus eixos centrais (a extensión de
vivendas de protección) é fume co que tratar de lexitimar e dar un marco
institucional formalizado a polígonos urbanizables (e Convenios de última
hora e duvidoso plantexamento) onde a extensión da especulación e a
xentrificación con actores privados serán o principal elemento urbanizador
dunha cidade xa tremendamente densificada. Finalmente, unhas
infraestructuras que na realidade violentan a cidade peonil (fraccionandoa
con autopistas como a terceira rolda que aillam físicamente barrios, rúas,
veciñanzas) para dotar principalmente de comunicación a empresas privadas
(radicadas esencialmente en grandes centros comerciais e polígonos
industriais de futura construcción) e apoiar un modelo delirante de
transporte onde, de seguirmos co sistema de mobilidade en uso non
solucionaremos os problemas de saturación automovilística da urbe.
Deberíase solucionar as carencias dunha área metropolitana sen
alternativas reais de transporte público, e con hexemonía absoluta e
dependencia total do vehículo particular co custo de tempo, económico, e
ambiental que isto require.Máis unha carencia manifesta do PXOM é o
tratamento ineficiente ou vago do tecido rural; a única alternativa
plantexada para os núcleos rurais existentes no termo municipal é a de ser
fagocitados polo tecido urbano, sen posibilidade de hibridación e
enriquecemento mutuo. No mellor dos casos plantéxase unha conservación dos
núcleos tradicionais en tanto elementos históricos, máis destrúese ou
ignorase o territorio que lles dá sentido. O territorio que rodea ós
núcleos tradicionais (rurais) dalles razón e forma. Por si mesmo ese
territorio ten un valor cultural (pasaxes culturais, elementos
etnográfico, elementos históricos…) e ten un valor ecolóxico en tanto que
son territorios sustentables sempre que se potencie o seu uso agrícola
/forestal que agora está en decadencia tanto pola dificultade para poder
viver do cultivo de estas terras como pola especulación do que é
obxectoPor último, falamos dun documento que segue sen abordar a solución
que dende as políticas sociais, merecen os mal chamados asentamentos
marxinais, e as persoas que os habitan. En definitiva, a cidadanía activa
e propositiva da Coruña, esiximos participar no modelo concreto (rúas,
barrios, comunidades..) e xeral de cidade.Esiximos cauces democráticos de
debate participativo sobre como queremos construír o noso ecosistema
urbano porque buscamos ter a oportunidade de facer desta cidade un
territorio realmente habitable, sustentable e tolerante.

Esixímolo Aquí e Agora.

rdscorunha(at)gmail(pt)com

POLO DIREITO A CIDADE!!!

Asamblea de parad@s d’A Coruña                   Desescribir
AVV Os Rexumeiros de Elviña e Castro         Ergosfera
AVV O Campanario                                             FugaEmRede
Arquitectos sen Fronteiras Galicia                  Nomepisesofreghao (Moreia de Parafeministas desxeneradas)
AC Tempo Novo                                                    Proxecto Cero
CS Atreu!                                                                 Universidade Invisibel
CS Gomes Gaioso                                                 Zocaminhoca (Cooperativa de concumo consciente)
CSO Casa das Atochas
Comité Defensa das Rías Altas

Por María Galindo

Mujeres Creando (Advirto lectoras e lectores que escollín para este artigo sobre a reelección de Evo Morales concentrarme nunha das suas máis simples, banais e para moitas “xocosas” ofertas electorais)

Acaba de gañar Evo Morales co 62 ou máis de apoio popular. Un apoio popular que nace embaixo e que mentres máis embaixo imos máis profundo, entrañable e inquebrantable é.

E porén, unha das ofertas electorais por moi inverosímil, irónico, grotesco e chocante que nos pareza é a organización da próxima Miss Universo na cidade de Santa Cruz, con transmisión de televisión estatal para o país enteiro e co Ministro de Culturas á cabeza de semellante responsabilidade estatal. Foi o agasallo do presidente con maior apoio popular na historia do país para o empresariado cruceño terratenente agropecuario que postulo no seu pasado mandato o secesionismo.

De onde saca esta proposta o noso presidente indíxena, líder do cambio social en América latina, fillo dunha pastora do altiplano, irmán das chamas e confidente do vento?

Quen che dixo que para ser bonita tes que ser unha cousiña?

A cosificación das mulleres que é a conversión do corpo das mulleres nunha mercadoría, nunha cousa, nun obxecto suxeito á tiranía estética e á mutilación do corpo en pernas, cintura, tetas, coxa, cabeleira, etc. etc.

É un dos eixes da opresión das mulleres en todas as sociedades patriarcais do mundo. É un eixo de opresión que basicamente xira en torno da industria da publicidade, a cirurxía estética, o espectáculo e a moda, impondo parámetros de beleza que son abertamente racistas, cosificantes, daniños para a saúde e que deron como consecuencia graves problemas de bulimia e anorexia sobretodo nas adolescentes e sensación de insatisfacción consigo mesmas en miles de mulleres no mundo.

É tamén unha imposición de tallas e aspectos que ratifican “a fraxilidade” das mulleres como un trazo de beleza a imitar por todas.

Esta cosificación non lle circunscribe unicamente ás mises e modelos que se pode dicir ata certo punto que cumpren ese papel voluntariamente; é unha cosificación a partir da que elas ímpónse como modelo universal e que recae sobre todas as mulleres. Por exemplo a partir da imposición do requirimento de “señorita de boa presenza” para os traballos, a imposición de uniformes con minis e escotes nas gasolineiras e restaurantes. A partir da aberta e descarada avaliación física das mulleres cando teñen que acceder un posto de traballo desde secretaria ata vendedora.

A contestación destes parámetros e a reivindicación de non ser reducidas á aparencia física é unha loita interminable do movemento feminista. É unha loita que pon en evidencia que non temos nas nosas mans a discusión da beleza; o que esta industria instala é tiranía estética e non beleza.

Para diciro rápido: as mises non son mulleres belas, son mulleres cousas. Polo tanto impulsar, fomentar, apreciar ou incentivar esa presenza é asignarlles ás mulleres nunha sociedade o lugar de cousas. É despojarnos da nosa condición de persoas e sobretodo da nosa dignidade.

A cosificación das mulleres unha política estatal

Co anuncio e a oferta do presidente a cosificación das mulleres convértese ademais nunha política desde o Estado. A escala mundial, con excepción da Italia de Berlusconi, esta industria é unha industria privada, impulsada con fondos privados e na que os estados non entraron nin á censura e protección dos dereitos humanos das mulleres, pero tampouco ao impulso das mesmas. O caso boliviano aparece entón como unha excepción grotesca sobretodo cando sabemos que unha alta porcentaxe de mulleres no noso país non ten moas aos 30 anos por falta de calcio, morre de abortos mal practicados e carga a maior parte do desemprego, a migración e o sobrendeudamiento vía microcrédito.

Foi a dereita boliviana a que introduciu ás modelos como parte orgánica da súa política. Verónica Larriuo foi a imaxe de campaña electoral de Sánchez de Lozada e Carlos Mesa o 2002 e posteriormente foi contratada para polo menos simular un romance co vello presidente a maneira de protexer a súa virilidade como un ben político. É así que Verónica visitaba o palacio de goberno case publicamente para lavar a imaxe desgastada de Sánchez de Lozada.

De maneira paralela a Expoferia de Santa Cruz que é o portal produtivo máis importante do país instauro a presenza das modelos como azafatas convertendoas no atractivo principal da feira. Todo iso foi parte da linguaxe da dereita, unha dereita banal que vendeu ás mises como modelo de éxito. E que propuña a expansión sen límite ético do concepto de mercadoría; empezando pola auga, os servizos básicos e terminando nas mulleres. As mulleres como mercadoría e tamén como obxecto dispoñible para o uso de empresarios e políticos foi a cara que un neoliberalismo cruel e empobrecedor necesitaba para endulzar e disfrazar as súas políticas de fame.

Aínda que isto nace na dereita e o empresariado, foi adoptado polos sectores populares por iso o ser Miss castaña, miss tacana ou miss vila miseria converteuse rapidamente en parte da axenda social de todos os sectores. As universidades públicas fano, as carreiras, os barrios populares, os colexios en todo o país fano e as mozas desfilan os seus tristes corpos en pasarelas de cartón, de cemento, de lixo ou de cristal cumprindo o desexo de ser olladas, desexadas, admiradas e visibles para a ollada machista e mutiladora do político, do empresario, do fotógrafo ou do dirixente.

Non hai nada máis parecido a un machista de dereita que un machista de esquerda

García Linera tamén comprendeu que a virilidade é na sociedade boliviana un ben político polo que de maneira compulsiva e exhibicionista dedicouse a convidar e cortejar unha serie de mises que o lexitimasen como macho na sociedade cruceña.

Porén, esta fascinación polas mises como prolongamento do seu poder político pasou do vicepresidente a todo o goberno. O escenario foi recollido polo goberno no seu conxunto como unha especie de política gobernamental que non era formalizada e que pertencía a ese lugar intermedio entre política estatal e vida privada. Este feito repercutiu de maneira moi agresiva ao interior das oficinas públicas cun despregue de acoso sexual aberto contra as traballadoras, un incremento do persoal feminino de baixo rango que conformase o ornamento para os funcionarios machistas de alto rango; pasando por deputados, viceministros e directores que tiveron os postos de traballo do Estado como unha especie de cota machista para colocar mulleres novas sen experiencia e dispostas a xogar o ambiguo papel de secretarias e amantes.

Non trátalle dunha crítica moralista sobre a monogamia, o estado civil ou a fe cristiá dos funcionarios públicos; todo o contrario, é a análise da realidade concreta e inmediata do lugar das mulleres na administración pública nun proceso que se chama de “cambio social”. Este lugar é denigrante cosificante e atentatorio contra os dereitos das mulleres, é un lugar xerárquico e violento.

Esta cosificación repercutiu tamén nos movementos sociais e nas áreas rurais onde a relación erótica co presidente, os seus ministros e funcionarios converteuse na oferta xeneralizada das mulleres mozos en busca dun sono. Deixando a mensaxe selada vila por vila de que todas as mulleres están dispoñibles para o presidente ou calquera dos seus colaboradores. A historia de Margarita Terán a moza que se incorporo aos 14 anos ao movemento cocalero, a ex noiva do presidente é soamente hoxe unha anécdota do que é ao tráxico destino das mulleres indíxenas dentro o movemento político sindical campesiño. A descomposición do movemento de mulleres campesiñas que cedeu en todos estes manoseos machistas e que se fixo cómplice desta suxeición é evidente. Nunha reunión de gabinete o presidente chego a contar a seguinte broma: cando vou ás vilas quedan todas as mulleres embarazadas e nas súas barrigas di “Evo Cumpre”.

Pero o Estado pasou desta maneira simulada de fascinación pola cosificación das mulleres á formalización real da devandita cosificación.

A primeira formalización foi a elección da miss A Paz organizada polo goberno municipal con fondos públicos, transmisión en directo de 4 horas pola cadea de televisión estatal para todo o país e a participación do propio presidente e alcalde en sesións de fotografía coas candidatas. Logo o ministro de culturas incorporo ás mises como parte da política cultural do “proceso de cambio”.

A mensaxe política é clara: o lugar das mulleres neste proceso é a satisfacción do macho e de entre todos os machos a satisfacción daqueles que ostentan poder político é a que mas prestixia e a que máis rendible resulta.

Gloria Limpias: de acusada de proxenetismo a interlocutora validada polo Ministerio de Culturas

Gloria limpa é quen detenta a franquía dos concursos de mises e por suposto da miss universo tamén.A súa empresa nace nos anos 70tas para satisfacción dos ditadores de quenda desas épocas. Foi acusada por Helga Bauer miss Bolivia 1996 de proxenetismo porque o seu contrato obrigábaa a acudir a citas con empresarios xaponeses. Tiroulles títulos de beleza a varias mulleres, no caso de Desiré Duran foi por quedar embarazada. Os contratos que asinan as mozas son os máis desvantaxosos da rexión. Son contratos unilaterais que obríganas en todo, sen que a súa empresa garde ningunha obriga en reciprocidade. Gana o 50% de todo o que faga unha miss ou modelo súa e manexa de tal maneira o escenario empresarial e político que unha moza que non traballa con ela pode non só estar condenada ao illamento, senón inclusive á destrución da súa imaxe.

Gloria Limpias representa como empresa o mas retrograo que hai na sociedade cruceña, os contidos que se lles transmite ás mulleres que por ela pasan son un adestramento na idiotización como trazo de beleza. É un adestramento na compracencia do macho e as mozas máis cotizadas son as que mellor sorriso logran á hora de presentarse como cousas. A empresa de Gloria Limpias administra ademais a vida sentimental e privada de cada unha das mozas, por iso unha de seus máis rendibles habilidades é alimentar a dobre moral e a hipocrisía social en Santa Cruz. As modelos e mises cumpren roles ambiguos entre a exhibición de si mesmas como cousas e a condición de damas de compañía dos máis poderosos do país. Non é unha crítica moralista a que expoñemos, todo o contrario as mozas son destruídas, destituídas, feitas extorsión ou multadas por Gloria Limpias cando apelando á súa liberdade persoal incumpren precisamente ese papel.

Esta empresa é subsidiaria da empresa mundial da Miss Universo que pertence á televisora norteamericano NBC, e ao magnate estadounidense, Donald Trump. É dicir que á hora de falar de cosificación das mulleres nin o antiimperialismo, nin o anticapitalismo resultou un argumento. Organizando a miss Universo desde o Estado e como tarefa estatal capitalizásese con fondos públicos e con apoio estatal a empresa que mas trepa os dereitos humanos das mulleres na sociedade desde o dereito á intimidade, ata o dereito á maternidade. Un xefe de Estado como Evo Morales que comprendeu a necesidade básica de que non todo é unha mercadoria non aplica esta comprensión á condición das mulleres bolivianas e lle regodea do seu poder para impulsar desde o estado esta cosificación porque como macho gózao. A cosificación das mulleres pode conducir sen dúbida a unha importante alianza política entre empresariado cruceño e Movemento ao Socialismo, pero ao mesmo tempo significa unha maneira máis de baleirar ao contido dun proceso de cambio e de convertero nun simple clixé. Descílpome con quen consideran que esta oferta electoral é lexítima e que non empaña a imaxe do presidente máis popular dos últimos tempos, con quen consideran que estas son cousas de detalle e sen transcendencia.

Considero que este é efectivamente un detalle que sumado a moitos cientos máis son trazos que non podo, nin desexo deixar de ver son trazos máis que preocupantes sobre o real e concreto contido do proceso máis alá do discurso de tarima que escoitamos todos os días. Preferín pois para este artigo sobre a reelección de Evo Morales concentrarme nunha de seus máis simples, banais e para moitas xocosas ofertas electorais. Non lle pode descolonizar sen despatriarcalizar

MARIA GALINDO DECEMBRO 2009

A PAZ-BOLIVIA

Fonte: Mujeres Creando

Debido a alerta laranxa *suspendese Magosto* previsto para o día de hoxe no Campo de Marte.

Esperanse rachas de vento de 120 KM/h e unha fronte moi activa que deixará cantidades superiores a 40 litros/m2 en 12 horas.

Por tanto, pensamos que o millor é cancelar o magosto. Avisaremosvos da nova data para poder contar con tod@s vos. Sentimos os problemas que isto poda causar, saúdos cordiais:

Dolores Queiro
ACSUR Galiza

Queridos/as amigos/as.

Achegámonos coa intención de invitarvos a estrea do /Noticiario Intercultural de Barrio: “//Nosotras en lo Cotidiano//”/, un proxecto solidario de comunicación participativa desenvolvido por ACSUR-LAS SEGOVIAS Galiza.

A comunicación non é un luxo, senón unha actividade fundamental para a vida e o desenvolvemento social, e por iso convidamos a todos os que participastes desta iniciativa e a aqueles interesados en promover esta convivencia intercultural, a un Magosto que se celebrará no barrio de Monte Alto que terá lugar o vindeiro */día 13 de Novembro no Campo de Marte a partires das 20:00h./*

Neste acto, proxectaranse documentais producidos de maneira paralela na cidade de A Coruña , no Departamento de Quezaltenango e na cidade de Guatemala (Guatemala), que foron realizados xunto con diversas organizacións sociais. Estes documentais contan historias de alto interese social para as actuais relacións de xénero que se están a dar dentro destas dous sociedades tan distantes e á súa vez, tan ligadas historicamente.

Co obxectivo de promover un diálogo intercultural, fomentar á libre expresión e comunicación, presentaranse tres curtas documentais: “El Tanque” realizada por xoves de Quezaltenango, xunto con AMUTED, “Día de la Madre” rodada por diferentes organizacións sociais da cidade de Guatemala xunto con DEMA e “Unha Historia de Redeiras e Grúas” gravada por persoas pertencentes a organizacións e movementos sociais de A Coruña.

Queremos crear un espazo no que teñan cabida todas as opinións, críticas e propostas sociais sobre os problemas que afectan á cidadanía coruñesa e mais concretamente aos veciños e veciñas do barrio de Monte Alto, e para iso invitamosvos a participar xunto con nós do *Magosto que se celebrará no /Campo de Marte/ o vindeiro /Venres/ día /13 de Novembro/ a partires das /20:00h/. *Paralelamente ao estreo destas proxeccións na rúa, poderase degustar castañas e viño de Monforte, e disfrutar da música.

Esperamosvos nesta actividade de comunicación alternativa, popular e independente,

Cordialmente.
Dolores Queiro
ACSUR Galiza

Grabación da palestra na Revolta e entrevista a cargo de GzVideos

generetech 01

Acendemos motores, chegan as tekkiequeers de gENERAtECH a experimentar coas tecnoloxias libres en corpos liberados, coas políticas desxeneradas, a vivir mil e un stream de conexiones feministas. Se queres participar achegate ao Centro Social Atreu coa tua máquina, imos facer exorcismo, instalaremos gnu-Linux e nos preparaemos para afundirnos nas redes.
Primeira semana:

Vernes 6 Nov.
19:30 Apresentación do proxecto. Análise das Plataformas audiovisuais.
20:30  Dinámica: grupos de discusión sobre deseño, propostas da
plataforma e eventos formativos generaTech.

Sábado 7 Nov.
16:00 stream conectado co encontro de meios libres cataláns e conexión
para apresentar brevemente o proxecto desde Galiza.
16:30 Intro Linux e Install party.
21:00 Magosto para todxs!!

Centro Social Atreu
t/San Xosé, 2-bx, Monte Alto
A Corunha