NOMePISESoFREGHAO

grupo de acçom e reflexom ghedelluda

DireitosArchive for the '' Category

Martes 24 de maio, concentración na Coruña contra a lei de Familia

23 05 2011

Este martes pasa a lei de familia o último trámite antes de ser aprobada definitivamente. Esta lei, que parte dunha ILP promovida por grupos da ultradereita Española promove a volta ao heteropatriarcado mais radical mediante a lexitimación dunhas cosiognas morais que recuperan o papel da muller como nai e coidadora, a familia como unha institución encarregada de soster o sistema, por suposto non contempla a liberdade de elección das mulleres á hora de decisidir cando e como ser nais, acúsanos de ser as causantes da despariación do estado de providencia por reducir a produción de crianzas, asignándonos o papel de incubadoras.

Aquí tes unha análise do proxecto que será inminentemente aprobado polo parlamento galego a partir do martes.

Podes consultar o texto do anteproxecto da lei aquí. E aquí o dictame do CES onde a califica de retrógrada e moralista.

Por todo isto convocamos na Coruña unha concentración o martes, ás 20:00h, na coraza do orzán (onde as bandeiras do paseo marítimo).

ACUDE E DIFUNDE!!! NON Á LEI DE FAMILIA!!! SOMOS PERSOAS, NON INCUBADORAS!!!

Comments are off for this post

Galiza despide a Patricia Heras

2 05 2011

Este xoves, amigas de Patricia, as nomepisesofreghao, as maribolheras precárias o centro social Atreu e todos os coletivos e persoas que que queran acompañarnos, queremos rendirlle unha pequena homenaxe a Patricia Heras, e denunciar o proceso de terror ao que foi sometida pola policía,a xustiza, e o concello de Barcelona, que levou ao suicidio forzado de Patricia, lembraremos os seus poemas, pásate polo Atreu!

O pasado 26 de abril, Patri deu un último impulso para saltar logo de non non poder soportar outra insoportable caída, caídas constantes que lle viñan atormentando desde a detención polo caso do 4F, pero esta vez non foi para levantarse, senón para dar un valente e triste salto ao baleiro, un último impulso para arroxarse pola fiestra da súa casa e acabar dunha vez co seu tormento. A perdida de Patri deixounos con desconsuelo unha dor amarga ao perder tamén un soño de liberdade e de xustiza… Porén, non existe o silencio, sempre hai un berro ao pechar os ollos, Patri non che esqueceremos.

POESÍA DE LA POETA DIFUNTA

De
…de rotas noches,
de bailar bonito y silencioso,
de perdida, de gozo y de derrota.
De tres en tres,
de cuidados que no quiero
y de suerte.
De paciencia que se me va y me vuelve loca,
de, de, de…cosas que no pueden ser…
de corazón des-h-echo.
De ira,
de rabia,
de arrebato y de destrozo…
que sólo quiero ser invisible,
y ni si quiera eso,
deshacerme en átomo.
Extraña, extraños sentimientos que nos empujan
y hay dolor, dolores
y en el pecho…delirios y derrotas,
de lirios y de rotas…

http://poetadifunta.blogspot.com/2009/01/4-f-sucesos-para-normales.html

Comments are off for this post

Patricia Heras, asasinato de estado

28 04 2011
“Hai moitas formas de matar:/ cravarche un coitelo/ quitarche o pan/ non curarte unha enfermidade/ empurrarte ao suicidio…”
Bertolt Brecht,
Moi forte o de esta rapaza,
quen nos protexe de aqueles que din que nos protexen…
que nos protexe do estado? dos alcaldes corruptos, do sistema xudicial incompetente, dos abusos policiais?
un bico Patri, descansa agora…

Patricia Heras fora condenada polos incidentes de Sant Pere Més Alt onde un membro da Garda Urbana recibiu un golpe que o deixou tetrapléxico. A moza defendeu sempre a súa inocencia. Amnistía Internacional denunciou o caso e as torturas infrinxidas aos detidos .

Patricia Heras, unha das persoas condenadas por feitos de Sant Pere de Més Baix onde en 2006 un policía local de Barcelona resultou gravemente ferido durante un confuso desaloxo dun local, suicidouse o 26 de abril á noite na súa casa. Heras, que relatara no seu blog unha versión dos feitos contraria á versión aceptada polo tribunal levaba seis meses en prisión, catro deles en terceiro grao -indo á penitenciaría só a durmir. Sempre se declarou inocente.

Os feitos ocorreron o 4 de febreiro de 2006 cando a Garda Urbana tentaba acabar cunha festa nunha casa presuntamente okupa (o movemento okupa desmentiu que tivese relación con ese edificio) na rúa de Sant Pere Més Alt. Nos incidentes un membro da Garda Urbana foi agredido cunha maceta que lle causou unhas feridas gravísimas que o deixaron en estado vexetativo. A versión segundo a cal se lle lanzou unha maceta desde un balcón foi explicada polo entón alcalde Joan Clos. Con todo despois cambiouse a versión e afirmouse que as feridas foran causadas por unha pedra. Patricia Heras, en calquera caso, non foi acusada diso senón do posterior lanzamento dun valo contra a policía, acusación que ela nega, afirmando que nin sequera estaba no lugar dos feitos.

En xaneiro de 2008 Heras foi xulgada na Audiencia Provincial de Barcelona e condenada, con Alfredo Pestana a tres anos de prisión por atentado contra a autoridade. Os condenados recorreron ao Tribunal Supremo español que o 3 de xuño de 2009 ratificou a sentenza imposta pola Audiencia Provincial de Barcelona. Posteriormente pediron un indulto ao consello de ministros que non lles foi concedido. En outubro de 2010 Patricia Heras ingresou na prisión de Wad Nivel de Barcelona e o 18 de decembro de 2010 pasou á sección aberta, coa obrigación de volver durmir cada día no cárcere. O 26 de abril de 2011 suicidouse na súa casa.

Por estes feitos hai en prisión tres persoas, Juan Pintos, Alex Cisterna e Rodrigo Lanza.

Amnistía Internacional denunciou o caso e as torturas que recibiron o tres detidos principais. Patricia Heras denunciou tamén malos tratos.

3 comments

(1931-2011) 80 aniversario da república. Grazas ás que nos achegaron ao soño de ser mais libres!

15 04 2011

Unha compañeira da Rede Feminista GZ comparte con nos esta presentación na que resume algúns dos logros obtidos polas mullerasas bravas que formaron parte da loita por unha sociedade mais xusta, que na guerra seguiron pelexando desde as trincheiras e desde o ámbito privado, como ben coñecemos (ou non) das que foran veciñas, por exemplo do bairro das Atochas, que tantos fogares mantiveron para loita pola liberdade…

Preme na imaxe para ver a presentación

Grazas a todas elas que loitaron desde diferentes frontes e posicións!!!

Comments are off for this post

27 de marzo 2011, a Rede Feminista GZ e Nomepises nas rúas da Coruña

27 03 2011

Convocada por Red Madre e Falange, hoxe xuntáronse na Coruña uns centos de persoas integristas antiabortistas. A Rede Feminista Galega e Nomepisesofreghao convocamos unha contraconcentración de sí á vida, digna e livre…foi na praza de María Pita, despois da misa, no noso caso despois de levantarnos tras unha noite de troula con cambio de hora incluído (o enimigo fai esto a propósito, pero nós temos forza para esto e moito mais!!)

Para ver mais fotiños preme na imaxe

A continuación o texto do noso panfleto:

que alguén dixo «si á morte»?

Baixo a mensaxe populista de «SI Á VIDA» e nomes como PRO-VIDA, HAZTE OIR e similares ocúltase unha verdadeira mafia de asociacións e fundacións fundamentalistas cristiás que non teñen nada de caritativo nin bondadoso e que utilizan un despregue propagandísitico nazi subvencionado polos gobernos do PP e os fondos da igrexa.

Cunha demagoxia evidente finxen defender o dereito á vida, utilizando morbosamente imaxes de anciáns moribundos, persoas con deficiencia e fetos. Nada fan por esas miles de crianzas que actualmente están sen familia en fogares de acollida pola pobreza dos seus pais e nais, nin deses nenos e nenas que nunca foron queridas nin desexadas e que pasaron de ser nenos en perigo a nenos perigosos malvivindo en cárceres de menores até a maioría de idade. A lei de familia que as pro-vida, red-madre e similares presentaron no Parlamento e que este aceptou tan hipocritamente, propón unha soa idea de muller: a incubadora. A protección desa familia que defenden consiste só en protexer o embarazo da muller, teña esta idade suficiente ou non, medios para manter a ese fillo ou filla ou non e desexo de facelo ou non. É un parir a toda costa. Chega até tal punto a súa falsa e aparente protección á infancia, que no seu articulado contémplase incluso que, si chegado o momento do parto, a muller ou nena non quere quedar co bebé, se inicia un proceso de adopción, que vai ser controlado por esta xente sen escrúpulos, para a súa entrega a unha “familia” que elas entendan como tal, é dicer, á súa imaxe e semellanza: heterosexual, fascista e rica.

Nos dicemos sí á vida, sin demagoxias, á vida en liberdade onde o dereito a decidir ser nai ou non selo sexa real. Somos mulleres libres e queremos vivir nun mundo libre. Libre de imposicións e hipocrisía, libre de pobreza e explotación, libre das inxustizas do capitalismo e do fanatismo relixioso, libre de quen din defender a vida mentres toleran a pederastia, libre dunha institución cunha historia macabra que comeza co asasinato de millóns de persoas co fin único de impoñer as súas ideas, de colonizar terras e cabezas, de enriquecerse mentres falan de humildade, bondade e comprensión. Esta mesma institución que fala do amor ao tempo que perpetúa unha posición de poder do home sobre a muller, que sinala e demoniza ás mulleres que se revelan contra esta situación. Unha institución sempre aliada cos poderosos, que lle deu a man ao nazismo, ao fascismo e na actualidade ao capitalismo. Non queremos a quenes pretenden ter a potestade sobre as relacións afectivas e sexuais, aceptando unha única fórmula —a heterosexualidade e a familia nuclear— condenando calquera outro tipo de relación entre as persoas.

Non á súa inmensa hipocrisía, que nos culpabiliza e nega a nosa felicidade!.

1 comment

REXISTRO DE TRABALLO na casa-museo Pardo Bazán

16 03 2011

Uqui Permui presenta Doli, doli, doli… coas conserveiras.

O venres 18 de Marzo na Casa Museo Emilia Pardo Bazán,

Estreia do documental: Doli, doli, doli… coas conserveiras.
Rexistro de trab
allo.

Longametraxe documental dirixida por Uqui Permui, gravada durante o 2009 e 2010. Co apoio da Agadic.
En 1989, preto de cen mulleres pecháronse na fábrica de Odosa, catro delas en folga de fame, como protesta ao peche inminente da fábrica de conservas ODOSA, na Illa de Arousa. Mentres estiveron pechadas gravaron un documental contando o que estaba suc…edendo. A partir dese material, se realizou este documental que narra a historia contada polas mesmas protagonistas, mesturando pasado co presente.
Co relato podemos facernos unha idea do traballo nas fábricas de conserva e a relación laboral das mulleres. Rexistro de traballo pretende deixar constancia do traballo destas mulleres das que, cando a fábrica ameazaba con pechar, non apareceu testemuña documental de que levasen trinta, e algunhas corenta anos empregadas alí.
Son mulleres que denuncian como o traballo das conserveiras se considerou sempre un complemento do salario do seus compañeiros e non un salario en si mesmo, aínda que moitas vivan elas e os seus fillos unicamente deses ingresos.

Comments are off for this post

23 Outubro, Stop Trans-patoloxización, Compostela

19 10 2010

Manifesto da Rede Galega pela Despatologizazóm das Identidades Trans 23 de Outubro de 2010 Continuamos a resistir!

(Fonte: maribolheras.com)

Desde Galiza, na terra, a Rede Galega pela Despatologizazóm das Identidades Trans quer manifestar a repulsa à patologizazóm das Pessoas Transsexuais ao tempo que esige à Organizazóm Mundial da Saude que escuite as demandas e chamarizes que se fam esta data de 23 de Outubro a nível internacional.
A Rede Galega pela Despatologizazóm das Identidades Trans urge ao Governo Galego que assuma as competéncias em matéria de saude e dê cumprida resposta as necessidades da populazóm trans galega. Na Galiza, nesta Nazóm sem Estado, recebemos a Lei de Identidade de Género do Estado espanhol e Nós mostramos a nossa rejeição a dita lei, dado que promulga umha patologizazóm da transexualidade e nom resolve as questiòns da cotianidade das pessoas trans. A realidade galega das pessoas lgbtq é caricaturizada por agentes colonizadores e alheios que dim serem os representantes nossos. Reclamamos o devir da nossa história de luita, de conquistas atingidas desde nós para nós mesmas/os.
A Rede Galega pela Despatoloxizazóm das Identidades Trans achega argumentos para defendermos a nossa liberdade, procuramos alternativas, construímos pontes para dialogarmos. No entanto, a terrível maquinaria médica e política contínua, a estigmatizazóm das pessoas trans contínua. Como se considerar a nossa identidade de género como patológca serve-se de ajuda, como se realmente importa-se a nossa saúde mental.

O transtorno de identidade de Género nom existe. O que sim existe é a transfobia.

A Rede Galega pela Despatologizazóm das Identidades Trans engloba as luitas antes parciais e parcializadas, das pessoas lesbianas, gais, bisexuais e as Trans. As Trans que desexam modificar o seu corpo e também as que modificam o seu género de modo autónomo, a todas as que se rebelam contra as dictaduras do sexos hexemónicos, das ortodoxias e parâmetros culturais patriarcais para ser quem cada quem decida ser e existir.

O Transfeminismo está nesta época debrocando um senfim de iniciativas a nível internacional capazes de derrubar a estigmatizazóm. Umha comissóm de peritos em psiquiatria está a definir quem e que somos, se doentes mais ou menos graves.

Estúdan-nos, tócan-nos, explícan-nos o que nos acontece, fã-nos miheiros de provas para procurarem a causa do nosso mal terrível, analízan-nos, báten-nos, viólan-nos. Tratam-nos como meninas/os e crianças e matam-nos como cães. Pelo dia ódian-nos e à noite cómpran-nos.
Instamos ao Governo Galego e estatal que implementem políticas activas de que evitem a lesbigaibitransfobia.
Mas, com tudo nom podem com nós, continuamos aqui, a rompermos o siléncio e a resistirmos a violéncia, a dos golpes e a das palavras, com rábia mas com pedagogia, a tecermos umha rede que nos mantenha em pe. Continuamos aqui!

O discurso da patologizazóm derrubou-se, derrubámos o em base a denunciarmos estas terapias ano após ano. Jà nom há escusas válidas. Há ideias que jà nom podem ser defendidas.

Activistas trans de todo mundo, de diferentes continentes e cidades, voltamos sair à rua para demandarmos a despatologizacióm trans, baixo a legenda “As identidades trans nom som umha doença”. Denunciamos que ainda hoje, em pleno século XXI, as identidades trans, transsexuais, transgénero, travestis, continuen presentes como <incongruéncia de género> ou <transtorno de travestismo> no recém publicado esboço do DSM-5. Exiximos a descatalogazóm dos transtornos de identidade de género dos catálogos internacionais de doenças (DSM e CIE) e luitamos pelo direito a decidirmos com autonomia sobre os nossos próprios corpos.
Lembramos que a despatologizazóm nom pode implicar em caso algúm que as pessoas trans perdam seus direitos à saúde. Exiximos umha atenzóm à saúde trans específica publicamente coberta.
O direito à identidade de género e à cobertura da saúde pública para as pessoas trans som direitos humanos fundamentais e nom deveriam ser excluíntes. Reivindicamos o direito a um reconhecimento legal do nome e género escolhido sem necessidade dum diagnóstico e/ou tratamento médico, hormonal ou cirúrxico. Ninguém pode decidir sobre a identidade de género de outra pessoa.
As nossas demandas som claras:
1.    A retirada do TIX dos manuais internacionais de diagnose (nas suas próximas versóms DSM-V e CIE-11)

2.    A abolizóm do tratamento de normalizazóm binaria a pessoas intersex.
3.    O livre acesso aos tratamentos hormonais e às cirurxias (sem tutela psiquiátrica).
4.    A cobertura da saúde pública do processo de reasignazóm de género.
5.    A luita contra a transfobia: o trabalho para a formazóm educativa e a inserzóm social e laboral das pessoas trans, asi como a visibilizazóm e denúncia de todo o tipo de transfobia institucional ou social.
A nível estatal, exiximos ao governo que assuma as nossas demandas, que conte com a participazóm dos diferentes colectivos e activistas trans tendo em conta a sua pluralidade e que deixe de realizar estranas manobras cosméticas para salvar a sua imagem. O passado mês de Junho a ministra de Igualdade disse publicamente que não se pode tolerar que se continue a considerar as pessoas trans como pessoas doentes. Paradoxalmente, o governo não deu passo algum para modificar a actual Lei 3/2007, conhecida como Lei de identidade de género, que contínua a patoloxizar-nos.

Ademais, demandamos a retirada da menzóm de sexo nos documentos oficiais públicos. É um dado obsoleto, e a sua presença não se justifica de maneira nenhuma num documento de identidade, ademais de ser um obstáculo na vida quotidiana de muitas pessoas trans.
Por último pedimos ao governo que abandone o papel colonizador com que tutela as políticas LGBT na América do Norte Latina. Dos países ocidentais, continuan a ser exportados os discursos médicos violentos e patoloxizantes, aumentando o risco de violéncia transfóbica e pondo em perigo identidades e expresóms de género diversas em diferentes partes do mundo.
Os nossos nomes, os nossos corpos, as nossas vidas som só nossos.

Comments are off for this post

DENÚNCIA COLECTIVA À ORQUESTRA OLYMPUS

18 08 2010


Desde Nomepisesofreghao sumámonos á denuncia colectiva dos valores homofobos, sexistas e racistas que representan os espectáculos protagonizados por esta orquestra polas festas da Galiza. As compas de Panteras Rosas GZ están a levar a cabo unha campaña polo que chamamos a persoas e colectivos a asinar a denúncia así como difundir esta información e permanecer atentas a posibles accións. A continuación colamos o texto a difundir.

De todas e todos é sabido os valores discriminatórios e principalmente sexistas que grande número de “afamadas” orquestras galegas reproduzem sobre os cenários nas verbenas e festas populares de toda a Galiza.

Os limites do tolerável, se é que a discriminaçom tem algum grau de tolerância, tenhem sido ultrapassados por umha das orquestras mais contratadas do momento, a orquestra Olympus.

Desde o ano passado, este grupo musical conta com um número em que um componente aparece travestido e outro membro do grupo pergunta: “ entom tu és maricom ou nom? a gente tem direito a saber se és maricom”. Isto entre outro tipo de brincadeiras homofóbicas e transfóbicas em que se denigra as mulheres, em especial as transexuais e os homens gays. Noutro momento da atuaçom: “que las solteras levantem las manos que voy a escoger”.

Este ano o racismo foi incluído no seu repertório, assim nas suas atuaçons podemos ver como se dirigem a um componente afro-cubano do grupo da seguinte maneira: “a ver negro, a ver se dás feito o final como o fai Manolo Escobar!”, “a ver negro, entendes o ‘ghalhegho’?” “mirade, um mulato cantando como um andaluz!”, chamando-lhe também “cola cao do caralho”.

O seu espetáculo musical nutre-se de valores e brincadeiras discriminatórios contra as mulheres, contra o coletivo homossexual e transexual e ultimamente também de carácter racista.

Isto é de umha gravidade ainda maior se pensarmos que som as festas populares, na maioria das vezes totalmente ou em grande parte pagadas com dinheiro público.

Nom podemos permitir que valores inumanos como estes sejam tidos como corretos e menos ainda como divertidos, que tenham cabimento nos nossos festejos. Menos ainda que as instituiçons públicas e ditas democráticas forneçam um lugar e paguem eventos como estes.

Os coletivos e pessoas que abaixo assinamos queremos fazer chegar a nossa mais profunda repulsa por este tipo de espetáculos que suponhem umha apologia da intolerância e os valores discriminatórios. Queremos exigir à orquestra Olympus em particular, e ao resto de orquestras galegas, a imediata reformulaçom dos seus espetáculos de maneira que erradiquem o sexismo, a homofobia, o racismo e qualquer valor discriminatório.

De nom obtermos umha resposta satisfatória continuaremos com o nosso protesto perante a justiça, assim como com as iniciativas sociais de denúncia que considerarmos oportunas.

ASSINA ESTA DENÚNCIA ENVIANDO-NOS UM E-MAIL A: panterasgz(at)gmail(pt)com

Podes fazer chegar a tua queixa individual à orquestra Olympus no seu email: info(at)orquestaolympus(pt)net



1 comment

Reflexons de MNG do anteprojeto lei familia

15 06 2010

MNG pide a difusión deste documento onde reflexionansobre o anteproxecto da lei de familia que ten previsto aprobar o Parlamento de GZ este verán. Trátase dun anteproxecto onde se voltan ao valores mais tradicionais do patriarcado, baseandose na defensa da familia e incidindo nos recortes de liberdades das mulleres de decidir sobre a súa vida e os seus corpos. Este anteproxecto goza, por suposto, dos parabens dos sectores máis reaccionarios e patriarcais da nosa sociedade como ACIPRENAS e o colectivo “Red Madre”.

Aproveitamos para informar que o colectivo provida “Red Madre” dispón desde hai uns meses dun local na Coruña, cedido por Caixa Galicia na rúa Antonio Ríos, 80 Baixo Loc. 3.

Comments are off for this post

En repulsa ao caso da muller agredida en Monte Alto (e polas demais)

9 06 2010

Unha vez mais unha muller é víctima do afán de posesión de quen fora a súa parella e pai das súas fillas. Esta veciña do bairro salvou a súa vida, mas sofriu graves feridas provocadas polo seu agresor directo, ademáis queremos denunciar tamén as agresións que reciben as mulleres por parte dos medios e do morbo que xeneran co tratamento que reciben este tipo de novas.
Para comezar, entre a escasa información que circulou onte, nada mais producirse a salvaxe agresión, un dos datos no que se insistiu foi que se trataba de persoas marroquinas. Mais tarde, en prensa, xa con mais datos insistíase no dato da nacionalidade. É  quizais un atenuante ou unha explicación do feito? aporta algún tipo de información que non sexa con intención de criminalizar culturalmente e esta xente?
Por outra banda é xeneralizado o pouco respeto que se da á intimidade das mulleres que sofren este tipo de agresións, facilitan as súas iniciais, dan indicacións do seu enderezo de residencia e aportan datos que van mais alá de información que precisamos e expoñen a estas mulleres á mirada pública, facilitan que as sinalemos co dedo. Neste caso a muller semella que vai salvar a vida, pero xa temos datos para podela recoñecer polo bairro, e ás súas fillas… non é eso victimizala ainda mais do que o seu agresor fixo xa?
Como veciñas do bairro queremos mostrar a nosa repulsa ante agresións deste tipo, neste caso cargadas ademais dun extra de violencia, se cabe, xa que houbo disparos polo medio, a plena luz do día, coas rapazas … indignante!
Vivimos e traballamos por un bairro integrador, no que queremos que toda a veciñanza sexa parte del, aporte diversidade e dignidade, no que traballamos por que as novas xeracións vivan nunha sociedade mais xusta e mais igualitaria, onde as persoas non sintan que se posúen unhas ás outras e sexan libres, libres para viver onde queran e podan, onde traballar, onde decidan libremente con quen viver e a quen amar e, sobre todo onde non sexan xulgadas polo seu xeito de vida porque este foi un bairro onde se loitou moito pola dignidade e queremos que así siga.

Nin unha agresión sen resposta!!

2 comments

« Páxina anteriorPáxina seguinte »