NOMePISESoFREGHAO

grupo de acçom e reflexom ghedelluda

Archive for Marzo, 2011

27 de marzo 2011, a Rede Feminista GZ e Nomepises nas rúas da Coruña

27 03 2011

Convocada por Red Madre e Falange, hoxe xuntáronse na Coruña uns centos de persoas integristas antiabortistas. A Rede Feminista Galega e Nomepisesofreghao convocamos unha contraconcentración de sí á vida, digna e livre…foi na praza de María Pita, despois da misa, no noso caso despois de levantarnos tras unha noite de troula con cambio de hora incluído (o enimigo fai esto a propósito, pero nós temos forza para esto e moito mais!!)

Para ver mais fotiños preme na imaxe

A continuación o texto do noso panfleto:

que alguén dixo «si á morte»?

Baixo a mensaxe populista de «SI Á VIDA» e nomes como PRO-VIDA, HAZTE OIR e similares ocúltase unha verdadeira mafia de asociacións e fundacións fundamentalistas cristiás que non teñen nada de caritativo nin bondadoso e que utilizan un despregue propagandísitico nazi subvencionado polos gobernos do PP e os fondos da igrexa.

Cunha demagoxia evidente finxen defender o dereito á vida, utilizando morbosamente imaxes de anciáns moribundos, persoas con deficiencia e fetos. Nada fan por esas miles de crianzas que actualmente están sen familia en fogares de acollida pola pobreza dos seus pais e nais, nin deses nenos e nenas que nunca foron queridas nin desexadas e que pasaron de ser nenos en perigo a nenos perigosos malvivindo en cárceres de menores até a maioría de idade. A lei de familia que as pro-vida, red-madre e similares presentaron no Parlamento e que este aceptou tan hipocritamente, propón unha soa idea de muller: a incubadora. A protección desa familia que defenden consiste só en protexer o embarazo da muller, teña esta idade suficiente ou non, medios para manter a ese fillo ou filla ou non e desexo de facelo ou non. É un parir a toda costa. Chega até tal punto a súa falsa e aparente protección á infancia, que no seu articulado contémplase incluso que, si chegado o momento do parto, a muller ou nena non quere quedar co bebé, se inicia un proceso de adopción, que vai ser controlado por esta xente sen escrúpulos, para a súa entrega a unha “familia” que elas entendan como tal, é dicer, á súa imaxe e semellanza: heterosexual, fascista e rica.

Nos dicemos sí á vida, sin demagoxias, á vida en liberdade onde o dereito a decidir ser nai ou non selo sexa real. Somos mulleres libres e queremos vivir nun mundo libre. Libre de imposicións e hipocrisía, libre de pobreza e explotación, libre das inxustizas do capitalismo e do fanatismo relixioso, libre de quen din defender a vida mentres toleran a pederastia, libre dunha institución cunha historia macabra que comeza co asasinato de millóns de persoas co fin único de impoñer as súas ideas, de colonizar terras e cabezas, de enriquecerse mentres falan de humildade, bondade e comprensión. Esta mesma institución que fala do amor ao tempo que perpetúa unha posición de poder do home sobre a muller, que sinala e demoniza ás mulleres que se revelan contra esta situación. Unha institución sempre aliada cos poderosos, que lle deu a man ao nazismo, ao fascismo e na actualidade ao capitalismo. Non queremos a quenes pretenden ter a potestade sobre as relacións afectivas e sexuais, aceptando unha única fórmula —a heterosexualidade e a familia nuclear— condenando calquera outro tipo de relación entre as persoas.

Non á súa inmensa hipocrisía, que nos culpabiliza e nega a nosa felicidade!.

1 comment

REXISTRO DE TRABALLO na casa-museo Pardo Bazán

16 03 2011

Uqui Permui presenta Doli, doli, doli… coas conserveiras.

O venres 18 de Marzo na Casa Museo Emilia Pardo Bazán,

Estreia do documental: Doli, doli, doli… coas conserveiras.
Rexistro de trab
allo.

Longametraxe documental dirixida por Uqui Permui, gravada durante o 2009 e 2010. Co apoio da Agadic.
En 1989, preto de cen mulleres pecháronse na fábrica de Odosa, catro delas en folga de fame, como protesta ao peche inminente da fábrica de conservas ODOSA, na Illa de Arousa. Mentres estiveron pechadas gravaron un documental contando o que estaba suc…edendo. A partir dese material, se realizou este documental que narra a historia contada polas mesmas protagonistas, mesturando pasado co presente.
Co relato podemos facernos unha idea do traballo nas fábricas de conserva e a relación laboral das mulleres. Rexistro de traballo pretende deixar constancia do traballo destas mulleres das que, cando a fábrica ameazaba con pechar, non apareceu testemuña documental de que levasen trinta, e algunhas corenta anos empregadas alí.
Son mulleres que denuncian como o traballo das conserveiras se considerou sempre un complemento do salario do seus compañeiros e non un salario en si mesmo, aínda que moitas vivan elas e os seus fillos unicamente deses ingresos.

Comments are off for this post

non marchamos…

16 03 2011

Olá xentes, hoxe me pedía unha compa info sobre as nosas accións e sobre outras doutras compas de por aquí do país e cando lle quixen madar as ligazóns decateime de que tras o noso cadáver exquisito non voltamos publicar nada… é unha tendencia bastante xeral esto de ter os blogues desactualizados… mas non por iso queremos que pensedes que marchamos… non. De feito estivemos facendo algunhas cousiñas ben interesantes, sobre todo en rede, os xoves seguimos coa tecnoloxía no Atreu, facendo sesións improvisadas en función da demanda do momento e das persoas que se achegan. Por certo aproveito para mandar un saúdo á nosa alumna mais avantaxada que marcha para London coa súa máquina en plena forma linuxera (bicos Laurona!!).

Grazas á Oficina de Igualdade da UDC tivemos o enorme pracer de contar coa presencia de Fernanda Carrizo na coru, ela forma parte do GAC (colectivo arxentino de defensa dos Dereitos Humáns, famoso polas súas campañas de scratches) e Mujeres Públicas, colectivo feminista e unha das fontes de inspiración para moitas de nós e das nosas accións.

Esta ano ademais coincidiu o 8 de marzo co entroido, así que saimos á rúa, nas Atochas, para reivindicar a memoria e ocupar a re-inaugurada Praça das Mulheres Livres, podedes ver fotiños aquí. Foi ben bonito o acto, como nas grandes inauguracións de prazas contamos con gaiteiros e gaiteiras, colocamos unha placa, merendamos, e, sobre todo escoitamos falar a mulleres e de mulleres bravas, Concha nos falou da súa familia e do que viviron, entre outras cousas varios asasinatos por lá polo 36, homenaxeamos á Corales, gran muller das Atochas, e non esquecimos a pobos árabes a través da poesía… despois chegaron os ‘malos’ da comparsa do bloco antikapitalista para lembrarnos que aínda nos queda moito contra o que loitar. Neste 8 de marzo o meu agradecemento vai para ás compas dos 3 centros sociais da cidade, mullerasas lindas, coas que nos encantará seguir facendo cousiñas, as Atochas Feministas!!

Con todo isto anímovos a que sigades tendo presente que aquí seguimos, abertas a argallar cousiñas… grazas por estar aí, pertiño de nós.

Comments are off for this post