NOMePISESoFREGHAO

grupo de acçom e reflexom ghedelluda

Archive for Novembro, 2010

25 de novembro… NADA QUE CELEBRAR

24 11 2010

  • Porque as empregadas de fogar seguen a estar en condicións de escravitude, como moitas outras mulleres no mundo, que, polo feito de ser mulleres sofren da violencia en tódolos seus xeitos de expresión….
  • Porque as que non responden a un modelo binario de xéneros seguen a ser discriminadas…
  • Porque quen traspasa fronteiras se é pobre perde os dereitos…
  • Porque as que son víctimas son xulgadas e revictimizadas
  • Porque o poder das ferramentas está en mans de uns poucos con demasiada testosterona
  • Porque esta crise estámola pagando dobremente e eles seguen a lucrarse mentres as pobres somos cada vez mais pobres…
  • Porque a falsa igualdade que transmiten as institucións nos desmovilizan despois de cooptar os nosos discursos…
  • Porque as traballadoras sexuais seguen a ser puteadas…
  • Porque as gordas son feas a ollos de quen propicia que os nosos chochos e opriman coas súas tallas 36…
  • Porque a igrexa e os poderes públicos traballan xuntos na perpetuación do patriarcado, constituíndo institucións de alto risco para as mulleres…
  • Porque a maioría das persoas que viven en situación de pobreza no mundo, son mulleres…
  • Porque violarnos é arma de guerra…
  • Porque o machismo, é o terrorismo

e así até o infinito… qué imos celebrar??

Pola nosa banda NADA, pero sí imos estar nas rúas porque son nosas e non imos renunciar a elas…

O xoves 25 de novembro ás 19:00 h. estaremos nas Conchiñas da Coruña

O sábado 27 de novembro estaremos ás 12:00 h. na praza de abastos de Compostela

Podes ver fotiños aquí

1 comment

ELOXIO Á MULLER BRAVA por Héctor Abad.

11 11 2010

Estas novas mulleres, se un logra amarrar e pór baixo control ao burro machista que levamos dentro, son as mellores parellas.

Aos homes machistas, que somos como o 96 por cento da poboación masculina, moléstannos as mulleres de carácter áspero, duro, decidido. Temos palabras denigrantes para designalas: arpías, bruxas, vellas, traumadas, solteironas, amargadas, marimachas, etc. En realidade, témoslles medo e non vemos a hora de facerlles pagar moi caro o seu desafío ao poder masculino que até hai pouco detentáramos sen cuestionamientos. A eses machistas incorrixibles que somos, machistas ancestrais por cultura e por herdanza, moléstannos instintivamente esas feras que no canto de submeterse á nosa vontade, atacan e se defenden.

A femia coa que soñamos, un soño moldeado por séculos de prepotencia e por xenes de bestas (aínda infrahumanos), consiste nunha parella nova e mansa, doce e sumisa, sempre cun sorriso de condescendencia na boca. Unha muller bonita que non discuta, que sexa simpática e diga frases amables, que xamais reclame, que abra a boca soamente para ser correcta, eloxiar os nosos actos e celebrarnos bobadas. Que use as mans para a caricia, para ter a casa impecable, facer bos pratos, servir ben os grolos e acomodar as flores en floreiros. Este ideal, que as revistas de moda confírmannos, pode identificarse cunha especie de modelito das que saen por televisión, ao final dos telexornais, sempre a un milímetro de ficar espidas, con curvas incribles, sempre á túa enteira disposición, en aparencia coma se nos dixeran ‘vostede avise e eu abro as pernas’, sempre como dispostas a un vertixinoso desafogo de líquidos seminais, entre berros ridículos do home (non delas, que requiren máis tempo e quedan a medias).

Aos machistas novos e vellos ponnos en xaque estas novas mulleres, as mulleres de verdade, as que non se submeten e protestan e por iso seguimos soñando, máis ben, con rapazolas perfectas que o dean fácil e non poñan problema. Porque estas mulleres novas esixen, piden, dan, métense, rifan, contradin, falan e só se ispen se lles dá a gana. Estas mulleres novas non se deixan dar ordes, nin podemos deixalas plantadas, ou tiradas, ou arrinconadas, en silenzo e de ser posible en roles subordinados e en postos subalternos. As mulleres novas estudan máis, saben máis, teñen máis disciplina, máis iniciativa e quizá por iso mesmo élles máis difícil conseguir parella, pois todos os machistas temémoslles.

Pero estas novas mulleres, se un logra amarrar e pór baixo control ao burro machista que levamos dentro, son as mellores parellas. Nin sequera temos que mantelas, pois elas non o permitirían porque saben que esa foi sempre a orixe do noso dominio. Elas xa non se deixan manter, que é outra maneira de compralas, porque saben que aí -e na forza bruta- radicou o poder de nós os machos durante milenios. Se as chegamos a coñecer, se logramos soportar que nos corrixan, que nos refuten as ideas, nos sinalen os erros que non queremos ver e desinflen a nosa vaidade, darémonos conta de que esa nova paridade é agradable, porque volve posible unha relación entre iguais, na que ninguén manda nin é mandado. Como traballan tanto coma nós (ou máis) entón elas tamén se declaran fartas pola noite e de mal humor, e o máis grave, sen ganas de cociñar. Ao principio daranos rabia, xa non as veremos tan boas e abnegadas como nosas santas nais, pero son mellores, precisamente porque son menos santas (as santas santifican) e teñen todo o dereito de non selo.

Envellecen, coma nós, e xa non teñen pel nin seos de veinteañeras (mirémonos o peito tamén nós e os pés, as fazulas, os pouquísimos pelos), as hormonas danlles ciclos de euforia e mal xenio, pero son sabias para vivir e para amar e se algunha vez na vida necesitas un consello sensato (necesítase sempre, a diario), ou unha estratexia útil no traballo, ou unha manobra acertada para ser máis felices, elas darancho, non as de pel e tetas perfectas, aínda que estas sexan a delicia coa que soñamos, un soño que cando se realiza xa nin sabemos que facer con todo iso.

Os homes machistas, somos animalitos aínda e é inútil pedir que deixemos de mirar ás muchachitas perfectas. Os ollos vánsenos tras delas, tras as curvas, porque levamos por dentro un programa túzaro que cara a alá nos impulsa, como autómatas. Pero se logramos usar tamén esa herdanza recente, o córtex cerebral, se somos máis sensatos e racionais, se nos volvemos máis humanos e menos primitivos, darémonos conta de que esas mulleres novas, esas mulleres bravas que esixen, traballan, producen, foden e protestan, son as máis desafiantes e por iso mesmo as máis estimulantes, as máis entretidas, as únicas con quen se pode establecer unha relación duradeira, porque está baseada en algo máis que en apertas e bicos, ou en coitos precipitados seguidos de tristura. Esas mulleres dannos ideas, amizade, paixóns e curiosidade polo que paga a pena: sede de vida longa e de coñecemento.

Imos homes, por esas mulleres bravas!!!!!!!!!!

Héctor Abad naceu en Colombia en 1958 e licenciouse  en Literatura moderna en Italia. Volve a Colombia en 1987 cando un grupo paramilitar asasina ao seu pai (médico defensor dos dereitos humanos e fundador da actual facultade de medicina), mais regresa a Italia tralas ameazas recibidas.  Aínda así retorna a Colombia en 1993 e na actualidade reside en Bogotá.

1 comment

Tecnoloxía libre para corpos libres!

6 11 2010

Queres liberarte? Deixar atrás os virus? Que o teu ordenador flúa contigo? Queres aprender a facer e túa propia web? Xestionar blogues para o teu colectivo? Ou algo máis grande! (wordpress, drupal, joomla,..) Es unha viciosa do p2p? Che poñen os torrents? Facer cartaces e fliers? Maquetar un libro? Queres converterte nunha tekki? Usar redes sociais alternativas? Todo isto e o que ti queiras será posible nos luns tecnolóxicos do Atreu. Aprendamos xuntas!

Nomepisesofreghao e o’hacktreu.


Estamos a argallar o novo curso dos luns tecnolóxicos no Atreu. Queremos que este sexa un proceso colectivo de autoformación sen presas e axustado as necesidades de todas e cada unha de nós. Por iso convocamos unha xuntanza o luns 8 de novembro no CS Atreu ás 19:00h, para intercambiar ideas sobre como levar a cabo as sesións e definir os obxectivos e contidos que a todas nos interesen.

Non é necesario ter coñecementos previos en software libre, a migración a GNU/linux é moi doada e nada traumática (desvírgate!). Moitas de nós estamos a participar en colectivos nas que se usan blogues, páxinas e outras ferramentas tecnolóxicas que precisamos manexar. Aquí poderemos aprender todo e ter autonomía para publicar e xestionar os nosos contidos.

Nesta primeira xuntanza é moi importante que esteamos todas, para concretar non so os contidos, senón horarios, os ritmos, etc.

A perspectiva feminista do curso promove que non haxa xerarquías en canto ao coñecemento e que dese xeito todas nos sintamos cómodas e integradas. A filosofía do software libre “faino ti mesma” nos incita a aprender e nos capacita para seguir aprendendo. A confluencia de ambos puntos de vista da como resultado os LUNS TECNOLÓXICOS! Non podes faltar!

Comments are off for this post