moreia de parafeministas desgeneradas

DEVIRES FEMINISTAS
reflexóns e olhares após as jornadas feministas de Granada
Casa-Museo Casares Quiroga (r/Panadeiras 12)
Mércores, 16 de dezembro, 19h.
Organizam: Universidade Invisíbel e Maribolheras Precárias

Nestes momentos o feminismo está a experimentar novas transformaçons que já se intuiam na expectaçom causada polas recentes Jornadas Feministas de Granada, onde participarom perto de 4.000 mulheres. Especialmente importante foi a presença do TransFeminismo, que acaparou um 30% das ponéncias e palestras organizadas. Para comprendermos estas mudanças, e quais som as perspectivas actuais do movimento, contaremos coa presença dalgumhas activistas que participarom nessas jornadas, assim como mulheres de diveros colectivos feministas. A intençom é abrirmos um debate  para seguir construindo entre todas a luita feminista.

A irrupçom do TransFeminismo e outras políticas queer, o debate entorno a qual é o sujeito político de feminismo, o qüestionamento do binarismo de gênero ou as intersecçons entre gênero, raça e migraçom som alguns dos interrogantes abertos. Poderemos conhecer de primeira mao todas estas qüestons no debate-colóquio que terá lugar este mércores 16 na Casa Museo casares Quiroga. Para esse dia contamos coa presença de:

CAFÉS FEMINISTAS (IRENE)

MARCHA MUNDIAL DE MULHERES (MARIOLA)

MOVIMENTO LGBTQ (MAI)

MULHERES TRANGREDINDO

NOMEPISESOFREGHAO

TRANSGALIZA (LAURA)

Manifesto para a Insurreiçom Transfeminista apresentado em Granada:

http://galiza.indymedia.org/gz/2009/12/21767.shtml

Ademais podedes aproveitar para ver as exposións sobre a historia do feminismo na Galiza e Mirada en construcción sobre a inmigración femenina que rematan o 20 e o 18 de dezembro respectivamente.

Por María Galindo

Mujeres Creando (Advirto lectoras e lectores que escollín para este artigo sobre a reelección de Evo Morales concentrarme nunha das suas máis simples, banais e para moitas “xocosas” ofertas electorais)

Acaba de gañar Evo Morales co 62 ou máis de apoio popular. Un apoio popular que nace embaixo e que mentres máis embaixo imos máis profundo, entrañable e inquebrantable é.

E porén, unha das ofertas electorais por moi inverosímil, irónico, grotesco e chocante que nos pareza é a organización da próxima Miss Universo na cidade de Santa Cruz, con transmisión de televisión estatal para o país enteiro e co Ministro de Culturas á cabeza de semellante responsabilidade estatal. Foi o agasallo do presidente con maior apoio popular na historia do país para o empresariado cruceño terratenente agropecuario que postulo no seu pasado mandato o secesionismo.

De onde saca esta proposta o noso presidente indíxena, líder do cambio social en América latina, fillo dunha pastora do altiplano, irmán das chamas e confidente do vento?

Quen che dixo que para ser bonita tes que ser unha cousiña?

A cosificación das mulleres que é a conversión do corpo das mulleres nunha mercadoría, nunha cousa, nun obxecto suxeito á tiranía estética e á mutilación do corpo en pernas, cintura, tetas, coxa, cabeleira, etc. etc.

É un dos eixes da opresión das mulleres en todas as sociedades patriarcais do mundo. É un eixo de opresión que basicamente xira en torno da industria da publicidade, a cirurxía estética, o espectáculo e a moda, impondo parámetros de beleza que son abertamente racistas, cosificantes, daniños para a saúde e que deron como consecuencia graves problemas de bulimia e anorexia sobretodo nas adolescentes e sensación de insatisfacción consigo mesmas en miles de mulleres no mundo.

É tamén unha imposición de tallas e aspectos que ratifican “a fraxilidade” das mulleres como un trazo de beleza a imitar por todas.

Esta cosificación non lle circunscribe unicamente ás mises e modelos que se pode dicir ata certo punto que cumpren ese papel voluntariamente; é unha cosificación a partir da que elas ímpónse como modelo universal e que recae sobre todas as mulleres. Por exemplo a partir da imposición do requirimento de “señorita de boa presenza” para os traballos, a imposición de uniformes con minis e escotes nas gasolineiras e restaurantes. A partir da aberta e descarada avaliación física das mulleres cando teñen que acceder un posto de traballo desde secretaria ata vendedora.

A contestación destes parámetros e a reivindicación de non ser reducidas á aparencia física é unha loita interminable do movemento feminista. É unha loita que pon en evidencia que non temos nas nosas mans a discusión da beleza; o que esta industria instala é tiranía estética e non beleza.

Para diciro rápido: as mises non son mulleres belas, son mulleres cousas. Polo tanto impulsar, fomentar, apreciar ou incentivar esa presenza é asignarlles ás mulleres nunha sociedade o lugar de cousas. É despojarnos da nosa condición de persoas e sobretodo da nosa dignidade.

A cosificación das mulleres unha política estatal

Co anuncio e a oferta do presidente a cosificación das mulleres convértese ademais nunha política desde o Estado. A escala mundial, con excepción da Italia de Berlusconi, esta industria é unha industria privada, impulsada con fondos privados e na que os estados non entraron nin á censura e protección dos dereitos humanos das mulleres, pero tampouco ao impulso das mesmas. O caso boliviano aparece entón como unha excepción grotesca sobretodo cando sabemos que unha alta porcentaxe de mulleres no noso país non ten moas aos 30 anos por falta de calcio, morre de abortos mal practicados e carga a maior parte do desemprego, a migración e o sobrendeudamiento vía microcrédito.

Foi a dereita boliviana a que introduciu ás modelos como parte orgánica da súa política. Verónica Larriuo foi a imaxe de campaña electoral de Sánchez de Lozada e Carlos Mesa o 2002 e posteriormente foi contratada para polo menos simular un romance co vello presidente a maneira de protexer a súa virilidade como un ben político. É así que Verónica visitaba o palacio de goberno case publicamente para lavar a imaxe desgastada de Sánchez de Lozada.

De maneira paralela a Expoferia de Santa Cruz que é o portal produtivo máis importante do país instauro a presenza das modelos como azafatas convertendoas no atractivo principal da feira. Todo iso foi parte da linguaxe da dereita, unha dereita banal que vendeu ás mises como modelo de éxito. E que propuña a expansión sen límite ético do concepto de mercadoría; empezando pola auga, os servizos básicos e terminando nas mulleres. As mulleres como mercadoría e tamén como obxecto dispoñible para o uso de empresarios e políticos foi a cara que un neoliberalismo cruel e empobrecedor necesitaba para endulzar e disfrazar as súas políticas de fame.

Aínda que isto nace na dereita e o empresariado, foi adoptado polos sectores populares por iso o ser Miss castaña, miss tacana ou miss vila miseria converteuse rapidamente en parte da axenda social de todos os sectores. As universidades públicas fano, as carreiras, os barrios populares, os colexios en todo o país fano e as mozas desfilan os seus tristes corpos en pasarelas de cartón, de cemento, de lixo ou de cristal cumprindo o desexo de ser olladas, desexadas, admiradas e visibles para a ollada machista e mutiladora do político, do empresario, do fotógrafo ou do dirixente.

Non hai nada máis parecido a un machista de dereita que un machista de esquerda

García Linera tamén comprendeu que a virilidade é na sociedade boliviana un ben político polo que de maneira compulsiva e exhibicionista dedicouse a convidar e cortejar unha serie de mises que o lexitimasen como macho na sociedade cruceña.

Porén, esta fascinación polas mises como prolongamento do seu poder político pasou do vicepresidente a todo o goberno. O escenario foi recollido polo goberno no seu conxunto como unha especie de política gobernamental que non era formalizada e que pertencía a ese lugar intermedio entre política estatal e vida privada. Este feito repercutiu de maneira moi agresiva ao interior das oficinas públicas cun despregue de acoso sexual aberto contra as traballadoras, un incremento do persoal feminino de baixo rango que conformase o ornamento para os funcionarios machistas de alto rango; pasando por deputados, viceministros e directores que tiveron os postos de traballo do Estado como unha especie de cota machista para colocar mulleres novas sen experiencia e dispostas a xogar o ambiguo papel de secretarias e amantes.

Non trátalle dunha crítica moralista sobre a monogamia, o estado civil ou a fe cristiá dos funcionarios públicos; todo o contrario, é a análise da realidade concreta e inmediata do lugar das mulleres na administración pública nun proceso que se chama de “cambio social”. Este lugar é denigrante cosificante e atentatorio contra os dereitos das mulleres, é un lugar xerárquico e violento.

Esta cosificación repercutiu tamén nos movementos sociais e nas áreas rurais onde a relación erótica co presidente, os seus ministros e funcionarios converteuse na oferta xeneralizada das mulleres mozos en busca dun sono. Deixando a mensaxe selada vila por vila de que todas as mulleres están dispoñibles para o presidente ou calquera dos seus colaboradores. A historia de Margarita Terán a moza que se incorporo aos 14 anos ao movemento cocalero, a ex noiva do presidente é soamente hoxe unha anécdota do que é ao tráxico destino das mulleres indíxenas dentro o movemento político sindical campesiño. A descomposición do movemento de mulleres campesiñas que cedeu en todos estes manoseos machistas e que se fixo cómplice desta suxeición é evidente. Nunha reunión de gabinete o presidente chego a contar a seguinte broma: cando vou ás vilas quedan todas as mulleres embarazadas e nas súas barrigas di “Evo Cumpre”.

Pero o Estado pasou desta maneira simulada de fascinación pola cosificación das mulleres á formalización real da devandita cosificación.

A primeira formalización foi a elección da miss A Paz organizada polo goberno municipal con fondos públicos, transmisión en directo de 4 horas pola cadea de televisión estatal para todo o país e a participación do propio presidente e alcalde en sesións de fotografía coas candidatas. Logo o ministro de culturas incorporo ás mises como parte da política cultural do “proceso de cambio”.

A mensaxe política é clara: o lugar das mulleres neste proceso é a satisfacción do macho e de entre todos os machos a satisfacción daqueles que ostentan poder político é a que mas prestixia e a que máis rendible resulta.

Gloria Limpias: de acusada de proxenetismo a interlocutora validada polo Ministerio de Culturas

Gloria limpa é quen detenta a franquía dos concursos de mises e por suposto da miss universo tamén.A súa empresa nace nos anos 70tas para satisfacción dos ditadores de quenda desas épocas. Foi acusada por Helga Bauer miss Bolivia 1996 de proxenetismo porque o seu contrato obrigábaa a acudir a citas con empresarios xaponeses. Tiroulles títulos de beleza a varias mulleres, no caso de Desiré Duran foi por quedar embarazada. Os contratos que asinan as mozas son os máis desvantaxosos da rexión. Son contratos unilaterais que obríganas en todo, sen que a súa empresa garde ningunha obriga en reciprocidade. Gana o 50% de todo o que faga unha miss ou modelo súa e manexa de tal maneira o escenario empresarial e político que unha moza que non traballa con ela pode non só estar condenada ao illamento, senón inclusive á destrución da súa imaxe.

Gloria Limpias representa como empresa o mas retrograo que hai na sociedade cruceña, os contidos que se lles transmite ás mulleres que por ela pasan son un adestramento na idiotización como trazo de beleza. É un adestramento na compracencia do macho e as mozas máis cotizadas son as que mellor sorriso logran á hora de presentarse como cousas. A empresa de Gloria Limpias administra ademais a vida sentimental e privada de cada unha das mozas, por iso unha de seus máis rendibles habilidades é alimentar a dobre moral e a hipocrisía social en Santa Cruz. As modelos e mises cumpren roles ambiguos entre a exhibición de si mesmas como cousas e a condición de damas de compañía dos máis poderosos do país. Non é unha crítica moralista a que expoñemos, todo o contrario as mozas son destruídas, destituídas, feitas extorsión ou multadas por Gloria Limpias cando apelando á súa liberdade persoal incumpren precisamente ese papel.

Esta empresa é subsidiaria da empresa mundial da Miss Universo que pertence á televisora norteamericano NBC, e ao magnate estadounidense, Donald Trump. É dicir que á hora de falar de cosificación das mulleres nin o antiimperialismo, nin o anticapitalismo resultou un argumento. Organizando a miss Universo desde o Estado e como tarefa estatal capitalizásese con fondos públicos e con apoio estatal a empresa que mas trepa os dereitos humanos das mulleres na sociedade desde o dereito á intimidade, ata o dereito á maternidade. Un xefe de Estado como Evo Morales que comprendeu a necesidade básica de que non todo é unha mercadoria non aplica esta comprensión á condición das mulleres bolivianas e lle regodea do seu poder para impulsar desde o estado esta cosificación porque como macho gózao. A cosificación das mulleres pode conducir sen dúbida a unha importante alianza política entre empresariado cruceño e Movemento ao Socialismo, pero ao mesmo tempo significa unha maneira máis de baleirar ao contido dun proceso de cambio e de convertero nun simple clixé. Descílpome con quen consideran que esta oferta electoral é lexítima e que non empaña a imaxe do presidente máis popular dos últimos tempos, con quen consideran que estas son cousas de detalle e sen transcendencia.

Considero que este é efectivamente un detalle que sumado a moitos cientos máis son trazos que non podo, nin desexo deixar de ver son trazos máis que preocupantes sobre o real e concreto contido do proceso máis alá do discurso de tarima que escoitamos todos os días. Preferín pois para este artigo sobre a reelección de Evo Morales concentrarme nunha de seus máis simples, banais e para moitas xocosas ofertas electorais. Non lle pode descolonizar sen despatriarcalizar

MARIA GALINDO DECEMBRO 2009

A PAZ-BOLIVIA

Fonte: Mujeres Creando

Porque a violencia mediaombiental tamén é violencia de xénero, que nos afecta ás mulleres especialmente, sobre todo onde trallamos en condicións indignas, especialmente afectadas pola contaminación das maquilas que nos explotan nas fronteiras dos países do sul, porque esa violencia fai que soframos enfermidades consecuencia das emisións do grande capital, porque parimos criaturas enfermas que son vistas como man de obra barata para manter este sistema contaminante e contaminado Nomepisesofreghao adherímonos ao manifesto elaborado por varias compas galegas que van andar por Copenhaga:

O presente está em jogo. O futuro é incerto.
Entre o 7 e o 18 de dezembro terá lugar em Copenhaga (Dinamarca) a
Conferencia sobre o Cambio Climático auspiciada pola ONU e sustentada
globalmente no paradigma do “capitalismo verde”.
No plano mediático esta-se a simplificar a cimeira dentro do marco da
redefiniçom das emissons de CO2 a nivel global. Por desgraça, a agenda da
cimeira COP15 e a realidade do planeta é muito máis complexa. Complexa
pois atopámo-nos no tempo objetivo da crise económica e financieira e
semelha que, com a governanza climática do planeta em jogo, grandes
reajustes podem vir dados em Copenhaga desde xs poderosxs da terra para
perpetuar um sistema produtivo, um modelo de consumo e umha estructura de
dominio que nos tem levado a caminhar no umbral da modificaçom radical do
mundo e da natureza até agora conhecidos.

Umha Crise, a que atravesamos, que estoupa no intre precisso onde o perigo
climático empeça a ser evidente, relevante, e inexoravelmente permanente.
Nos últimos decenios a obsessom polo crecemento do capital viu aparelhado
dum injustificavel aumento do expolio do planeta, dos seus recursos
finitos. Uns recursos que formam parte do “procomúm”, do bem comum da
humanidade e que hoje seguem a ser gestionados e devorados por actores
complementarios: o mundo occidental -do que formamos queiramos ou nom,
activa parte-, os paises em crescemento, ou as empresas transnacionais
conectadas ja como organismos parásitarios que afogam sem dilaçom um
hóspede planetario chamado Terra.
Actores visiveis e invisiveis que, diseminados de forma capilar pola
geografía humana e o territorio global, formam um continuum inserto
direitamente no plano do sistema-mundo capitalista.

Entendemos que no marco da Conferencia do COP 15 em Copenhaga desenhara-se
o modelo que o capitalismo aplicará nos próximos e aínda decisivos anos
ante esta evidente crise ecologica. Desde arriba, desde o poder, os
debates previos nom deixam lugar a dúvidas: aqueles que governam o planeta
nom entendem de justiça climática e estám dispostos a governar um mundo
cada vez máis insostivel e desigual.

Desde abaixo, as pessoas e os movimentos sociais abaixo e a esquerda
tomamos a palavra. Organizando grandes movilizaçons com centro em
Copenhaga pero que também se extenderám de forma vírica a nível global.
Fazendo propostas concretas por um mundo diverso em clave de alternativa
aquí e agora ao modelo neoliberal.

Fronte ao cenario do espectáculo das grandes cimeiras, desde os movimentos
nom so plantejamos grandes protestos. Plantejamos a autonomía e a
independência de povos e comunidades organizados em chave de geraçom de
recursos proprios que destruem o ciclo de dependenças do capitalismo
actual. Plantejamos também o conceito de justiça climática aparelhado a
autogestom dos territorios. Plantejamos, final e definitivamente um hoje e
um manha realmente verde, lógico e coerente no que o decrecemento no
consumo e no modelo de produçom energetica, industrial e agraria actual
posibilite um futuro efectivo, real e digno para todas e todos.

Activistas, espaços, colectivos e redes de movimentos sociais da Galiza
estaremos nas rúas, aquí ou em Copenhaga defendendo um universo de luitas
para cambiar aquí e agora os nossos Mundos, o nosso Planeta, ao fim, a
nossa Terra.
…Mudemos o Sistema, nom o Clima!

adessons a stopcop15@fugaemrede.info

Fazemos um chamamento à insurreiçom TransFeminista:

Vimos do feminismo radical, somos as bolheras, as putas, xs trans, as migrantes, as negras, as hetero-dissidentes….somos a raiva da revoluçom feminista, e queremos amossar os dentes; sairmos dos gabinetes do gênero e das políticas correctas, e sermos guiadas polo nosso desejo sendo politicamente incorrectas, amolando, repensando e resignificando as nossas mutaçons. Já nom vale com sermos só mulheres. O sujeito político do feminismo “mulheres” ficou pequeno, é exluínte por sim próprio, deixa fora às bolheras, às/aos trans, às putas, às do véu, às que ganham pouco e nom vam à úni, às que berram, às sem-papéis, às marikas…

Dinamitemos o binómio gênero e sexo como prática política. Sigamos o caminho que começamos, “nom se nasce mulher, chega-se a sê-lo”, continuemos a desenmascarar as estruturas de poder, a divisom e ierarquizaçom. Se nom aprendemos que a diferença homem mulher, é umha produçom cultural, ao igual que o é a estrutura ierárquica que nos oprime, reforçaremos a estrutura que nos tiraniza: as fronteiras homem/mulher. Todas as pessoas produzimos gênero, produzamos liberdade. Argumentemos com infinitos gêneros…

Chamamos à reinvençom desde o desejo, à luita com os nossos corpos ante qualquer regimem totalitário. Os nossos corpos som nossos!, ao igual que o som os seus límites, mutaçons, cores e transacçons. Nom precissamos protecçom entorno às decisons que tomamos nos nossos corpos, transmutamos de gênero, somos o que nos peta, travestis, bolhos, superfem, butch, putas, trans, levamos véu e falamos wolof, somos rede: manada furiosa.

Chamamos à insurreiçom, à ocupaçom das ruas, dos blogues, à desobediência, a nom pedir permissom, a gerar alianças e estruturas próprias: nom nos defendamos, façamo-nos temíveis!

Somos umha realidade, operamos em diferentes cidades e contextos, estamos conectadxs, temos objectivos comuns e já nom nos calades. O feminismo será transfronteiriço, transformador, transgênero ou nom será, o feminismo será TransFeminista ou nom será…

Keremos-vos

Nomepisesofreghao participou este sábado 28 de novembro nunha acción da Rede Feminista Galega en Compostela con motivo do día contra a violencia de xénero.

Arredor de 50 mulleres saimos á rúa en compostela para visibilizar os tipos de violencia que percibimos como mulleres. A acción consistiu en tomar a rúa subidas a taburetes e portando cartaces que decían: estou na rúa porque… e a partir de aí cada unha aportaba un motivo polo que debemos sair á rúa xa que somos obxeto de violencia desde diferentes  perpectivas, tamén se deixaron cadeiras vacías para visibilizar a ausencia dalgunhas mulleres que non poden estar na rúa por diferentes motivos: ser asasinadas, estar presas…

Ademais formouse unha fantástica banda de mulheres tocando fouciños e sachos que lle daban moita presencia e visibilidade á acción.

Para ver as imaxes visitade o flickr de rizlinha

Debido a alerta laranxa *suspendese Magosto* previsto para o día de hoxe no Campo de Marte.

Esperanse rachas de vento de 120 KM/h e unha fronte moi activa que deixará cantidades superiores a 40 litros/m2 en 12 horas.

Por tanto, pensamos que o millor é cancelar o magosto. Avisaremosvos da nova data para poder contar con tod@s vos. Sentimos os problemas que isto poda causar, saúdos cordiais:

Dolores Queiro
ACSUR Galiza

Queridos/as amigos/as.

Achegámonos coa intención de invitarvos a estrea do /Noticiario Intercultural de Barrio: “//Nosotras en lo Cotidiano//”/, un proxecto solidario de comunicación participativa desenvolvido por ACSUR-LAS SEGOVIAS Galiza.

A comunicación non é un luxo, senón unha actividade fundamental para a vida e o desenvolvemento social, e por iso convidamos a todos os que participastes desta iniciativa e a aqueles interesados en promover esta convivencia intercultural, a un Magosto que se celebrará no barrio de Monte Alto que terá lugar o vindeiro */día 13 de Novembro no Campo de Marte a partires das 20:00h./*

Neste acto, proxectaranse documentais producidos de maneira paralela na cidade de A Coruña , no Departamento de Quezaltenango e na cidade de Guatemala (Guatemala), que foron realizados xunto con diversas organizacións sociais. Estes documentais contan historias de alto interese social para as actuais relacións de xénero que se están a dar dentro destas dous sociedades tan distantes e á súa vez, tan ligadas historicamente.

Co obxectivo de promover un diálogo intercultural, fomentar á libre expresión e comunicación, presentaranse tres curtas documentais: “El Tanque” realizada por xoves de Quezaltenango, xunto con AMUTED, “Día de la Madre” rodada por diferentes organizacións sociais da cidade de Guatemala xunto con DEMA e “Unha Historia de Redeiras e Grúas” gravada por persoas pertencentes a organizacións e movementos sociais de A Coruña.

Queremos crear un espazo no que teñan cabida todas as opinións, críticas e propostas sociais sobre os problemas que afectan á cidadanía coruñesa e mais concretamente aos veciños e veciñas do barrio de Monte Alto, e para iso invitamosvos a participar xunto con nós do *Magosto que se celebrará no /Campo de Marte/ o vindeiro /Venres/ día /13 de Novembro/ a partires das /20:00h/. *Paralelamente ao estreo destas proxeccións na rúa, poderase degustar castañas e viño de Monforte, e disfrutar da música.

Esperamosvos nesta actividade de comunicación alternativa, popular e independente,

Cordialmente.
Dolores Queiro
ACSUR Galiza

Grabación da palestra na Revolta e entrevista a cargo de GzVideos